گروه مشاوره میمه

تمرکز به عنوان «توانایی جهت دادن افکار به جهتی که تمایل داریم» تعریف شده است، همه ي ما در مراحلی از زندگی توانایی تمرکز داریم. اما در مواقعی دچار آشفتگی افکار می شویم و ذهن مان به سرعت از موضوعی به موضوع دیگر پرش دارد. برای مواجه شدن درست با چنین اوقاتی، ما باید مهارت ها و راهکارهایی را برای تمرکز ذهن را یاد بگیریم و آن ها را تمرین کنیم. برای مسلط شدن به این مهارت ها ما باید روز به روز آن ها را تمرین و تکرار کنیم تا به اندازه کافی به آن مسلط شویم تا در مواقعی که نیاز به تمرکز باشد از آن استفاده نمايیم. توانایی ما برای ایجاد تمرکز به عوامل زیر بستگی دارد:

v       تعهد و پایبندی

v       شور و اشتیاق به انجام وظیفه

v       داشتن مهارت در انجام وظیفه

v       وضعیت هیجانی و بدنی

v       وضعیت روحی و روانی

v       محیط

تعهد و پایبندی:همه ي ما باید نسبت به مقدار تلاشی که می خواهیم برای رسیدن به اهدافمان انجام دهیم، در خود تعهد ایجاد کنیم. اگر ما کاری را بدون میل و تعهد به آن انجام دهیم در این صورت در اجرای برنامه های خود و رسیدن به اهداف دچار مشکل خواهیم شد و تمرکز لازم را در انجام آن کار نخواهیم داشت.

شور و اشتیاق به انجام وظیفه: اگر ما به انجام کاری علاقمند و مشتاق باشیم و از انجام دادن آن لذت ببریم، در این صورت ما برای شروع یک کار با انگیزه تر عمل خواهیم کرد. در شروع هر کاری، احساسات درونی ما در اجرای برنامه و به نتیجه رساندن آن دخالت دارد.

داشتن مهارت در انجام وظیفه: آگاهی از این که چگونه کار و فعالیتی را به انجام برسانیم باعث اطمینان بخشی در ما و در نتیجه کسب موفقیت خواهد شد. اضطراب ناشی از عدم مهارت در انجام کاری باعث آشفتگی فکر و عدم تمرکز می شود.

وضعیت هیجانی و بدنی: وقتی ما در شرایط بدنی خوبی قرار داشته باشیم به طور مثال احساس سردرد یا ناراحتی های جسمی دیگر نداشته باشیم و همچنین از جهت هیجانی احساس خوبی داشته باشیم، در این صورت، نگرش ما نسبت به مسائل دور و برمان مثبت خواهد شد. این موضوع به اعتماد به نفس بالای ما مربوط است که باعث می شود تمرکز بیشتری داشته باشیم. از این رو، ما دیگر نگران این که چرا زندگی می کنیم و چگونه باید کاری را انجام دهیم، نخواهیم شد.

وضعیت روحی و روانی: اگر ما در شرایط روحی و روانی مساعدی نباشيم مثلاً موضوع خاصی ذهنمان را زیاد اشغال کند و یا دچار وسواس فکری باشیم، افکارمان هم پریشان خواهد شد و تمرکزی ایجاد نخواهد شد و به محض بروز اتفاقی افکارمان به موضوعی دیگر منحرف خواهد شد.

محیط اطراف: مهم ترین عاملی که باعث عدم تمرکز می شود این است که محیط باعث مزاحمت برای هشیاری مان شود. به طور مثال: سر و صدای زیاد، گرما یا سرمای شدید، محیط های ناامن و نا آرام، و یا حتی نشست و برخاست و یا رفت و آمد با افرادی که باعث استرس می شوند.

توجه به این 6 عامل باعث می شود که ما از تمرکز بیشتری برخوردار شویم و هر کاری را بر اساس اهدافمان انجام دهیم. همان طور که دقت می شود برخی از این عوامل درونی است و برخی بیرونی. یادمان باشد که کنترل عوامل درونی در اختیار خودمان است. یعنی خودمان باید برای خودمان تعهد ایجاد کنیم و یا شور و اشتیاق ایجاد نمايیم. شناسایی عوامل بیرونی هم می تواند ما را در افزایش تمرکز و پیشبرد کارها کمک نماید.